[ wymowa: Hoo Jintao ( jak w angielskim how)]

Urodzony: 21 grudnia 1942

Edukacja: Absolwent inżynierii hydraulicznej Uniwersytetu Quinghua w 1965

Kariera: Sekretarz Partii Tybetańskiego Regionu Autonomicznego ( TAR), powołany w 1992 do Biura Politycznego Stałej Komisji Komunistycznej Partii Chin. Przewodniczy odłamem Ligii Młodzieży Komunistycznej. Sekretarz Generalny KPCh od 2002, Prezydent Chin od 2003.

Przyszła kariera: Ze względu na emeryturę w 2012/13 być może zatrzyma stanowisko Przewodniczącego Centralnej Komisji Wojskowej.

Związek z Tybetem: najstarszy chiński lider, który nadzoruje Forum Pracy Tybetu. Sekretarz Partii Tybetańskiego Regionu Autonomicznego w latach 1988- 1992 ( w czasie narzucenia stanu wojennego).

Wcześniejsze rozpoznanie i wsparcie przez starszyznę Partii, wliczając Hu Yaobang, Deng Xiaoping i Song Ping. Pierwsze delegacje do prowincji Gansu oraz Guizhou i Autonomicznego Regionu Tybetu ( grudzień 1988- 1992). Błyskawiczny wzlot od tamtego czasu.
 

Powołany do Biura Politycznego Stałej Komisji Komunistycznej Partii Chin w 1992. Kierował Centralną Szkołą Partii i został Wiceprezydentem, w ten sposób był na najwyższych szczeblach przywództwa w Chinach od 1992. W marcu 2003 organ ustawodawczy wybrał go na prezydenta poprzez głosowanie o stosunku wyników 2,937 głosów za do 4 głosów przeciwko i 3 głosów wstrzymanych. Nie awansował Jianga Zemin na stanowisko Przewodniczącego Centralnej Komisji Wojskowej do roku 2004/5 po powszechnie wyrażonej obawie o usilne próby Jianga, by kurczowo trzymać się władzy       ( ale zauważcie, że Willy Lam oraz inni spekulowali, że Hu może spróbować zachować stanowisko Przewodniczącego Centralnej Komisji Wojskowej do 2017). 

Jednym z zadań Hu w Biurze Politycznym Stałej Komisji Komunistycznej Partii Chin to sprawy etniczne i sprawy mniejszości ( według Will’ego Lama). Znany zarówno ze swej zdolności wywierania kompromisu, jak i ze swej zdolności zachowywania swojego zdania dla siebie.

Sytuacja Rodzinna I Szczegóły Osobiste:

*Sprzeczne sprawozdania na temat statusu rodzinnego- prawdopodobnie skromnie zamożni handlarze herbaty. Rodzina uważana za mającą „ silne skłonności do Buddyzmu”. ( David Aikman, Time, dla Kongresowej Komisji Władzy Wykonawczej w  Sprawie Chin). Ojciec torturowany, a później więziony podczas Rewolucji Kulturowej za zbrodnie kapitalistyczne, w wyniku czego młodo umarł. Hu próbował, bez widocznego sukcesu, oczyścić akta swojego ojca. Według Richarda McGregor, starsza ciotka Hu, która wychowywała go od kiedy ukończył 5 lat, nie była dopuszczona przez urzędników państwowych do dawania wywiadów mediom po tym jak Hu został wyznaczony na Sekretarza Partii, a zdjęcia z okresu, gdy był chłopcem usunięto z jej domu, tak aby Partia mogła całkowicie kontrolować opowieść jego życia.

*Żonaty z 2 dzieci; córką, która ukończyła studia magisterskie na kierunku finanse na Uniwersytecie w Kolumbii pod fałszywym nazwiskiem oraz syna, znanego jako Teflonowe książątko ze swej zdolności do wymykania się dziennikarzom, który przesłuchiwany był w śledztwie dotyczącym sprawy Multi- milionowej korupcji w Namibii. (Telegraph, 2009)

*Na Uniwersytecie w Quingha Hu był członkiem grupy tanecznej, uważanym za dobrego w fox trocie. Ma pamięć fotograficzną. Fascynujące detale osobiste zostały wykreślone z jego oficjalnej biografii, gdy stał się liderem, wraz z komentarzami „ gra w ping ponga dosyć dobrze” i „od czasu do czasu tańczył solo na imprezach”.

Cytaty/ Komentarze o Hu:

 

*(Hu prawie nigdy nie wypowiada się w prasie czy też nie wysławia się godnymi wyróżnienia cytatami). Jego najbardziej charakterystyczną wypowiedzią publiczną, podsumowująca jego politykę, jest: „ My w Chinach ciężko pracujemy, by zbudować silny, dobrze prosperujący, demokratyczny i kulturalnie zaawansowany nowoczesny kraj socjalistyczny. Potrzebujemy międzynarodowego środowiska trwającego pokoju i marzymy o życiu w harmonii ze wszystkimi państwami świata.”

*” Jakiekolwiek nie byłyby jego instynkty, zawsze był wiernie podążającym za linią partii. Jedna z kilku nagranych wypowiedzi Pana Hu mówi, że życiowy sukces „ wymaga postanowień, uwagi poświęconych konkretnym kwestiom oraz odwagi w dokonywaniu decyzji”. ( BBC)

*” Znany jako błyskotliwy i dobrotliwy”. ( New York Times)               

Henry Kissinger: „ Mając wiele okazji spotkania Hu, nie pierwszy pomyślałem o nim jako o troskliwym, wyjątkowo dobrze przygotowanym i bardzo uprzejmym. Jego kunszt sprawia wrażenie niepotrzebnej rozmowy towarzyskiej dla niego.” ( Time, 2009)

*Chińskie przysłowie najlepiej opisuje ryzyko okazywania komuś wyraźnych politycznych lub ideologicznych skłonności: „ Ptak, który wychyla swoją głowę, zostaje postrzelony.” We wszystkich swoich komentarzach publicznych Hu ostrożnie podążał zgodnie z linią partii, żaden człowiek z zewnątrz nie wie, jakie jest tak naprawdę jego stanowisko wobec reformy ekonomicznej i politycznej oraz wielu innych poważnych spraw, wobec których stoją dziś Chiny.” ( Yao Jin, China Brief)

*” Chociaż niewątpliwie jest on godnym uwagi promotorem własnej osoby, który wie, jak używać swoich protektorów oraz patronatu, by iść do przodu, jego życiorys także ukazuje inteligentnego, atrakcyjnego oraz troskliwego polityka, który wie, jak rozwinąć okręg wyborczy wśród zwykłych ludzi.” ( John Tkacik, członek towarzystwa naukowego, Azjatyckie Centrum Studiów Fundacji Dziedzictwa, przedtem szef chińskiego Wydziału Inteligencji i badań biurowych Departamentu Stanu we wczesnych latach 90-tych XX wieku)
 

Jednym z jego pierwszych czynów w Guizhou było ponowne otwarcie procesu sądowego przeciwko trzem młodych mężczyznom, którzy zostali jedynie skarceni za złapanie młodej kobiety w pędzącej ciężarówce za pomocą lasso, w wyniku czego kobieta doznała poważnego urazu. Pomimo stosunków rodzin młodych mężczyzn z Partią, Hu zarządził ponowny proces, który zakończył się wyrokami więzienia, w tym jednym dożywotnim. Następstwem tego był rozgłos na skalę międzynarodową.         ( New York Times)

Także w Guizhou ( 1986) pro- demokratyczni studenci uniwersytetu zajęli kontrolę budynku kampusu. Zamiast użyć taktyki twardej ręki, Hu spotkał się ze studentami, wysłuchał ich żali i przekonał ich do wycofania się. Uważa się, że podejście to przyczyniło się do decyzji wysłania go do Tybetu. ( Encyklopedia Biografii Świata)

Podobno został wysłany do Tybetu za karę za porażkę dołączenia do kultu potępienia Hu Yaobang (i/ lub, według jego krytyków, jako możliwość niepowodzenia). Był względnie niedoświadczonym i pierwszym przywódcą cywilnym, otoczonym przez długotrwałych przeciwników reform militarnych. Protesty zaczęły się zanim Hu dotarł do Lhasy, a zawrzało 5 marca 1989. Część jego reakcji pokazała „ poziom przebiegłości i dojrzałości politycznej rzadko spotykanych u 47- letniej kadry.” Szef policji wielokrotnie dzwonił i pytał o wskazówki. Hu powtarzał, by wstrzymać się od użycia siły i czekać na dalsze instrukcje. Do wieczora, gdy rzeczy wymknęły się spod kontroli, Hu odłączył swój telefon od prądu, pozostawiając szefa policji bez wyboru, musiał zadzwonić do PAP’u ( Pozwolenia Terenu Chronionego). Hu wziął kredyt na rozprawę, lecz losy potoczyły się inaczej, mógł winić jedynie policję za działanie bez jego rozkazów. Następnie Hu prawie w ogóle nie spędzał czasu w Tybecie, czyniąc tym samym niejasność, jaka była jego rola podczas stanu wojennego, oświadczonego w Pekinie przez Li Peng. ( Ze źródeł Will’ego Lama, Josepha Fewsmitha, Fundacji Dziedzictwa oraz innych. Hu ma uznanie dla realizowania swojej polityki, którą nazwał „ chwytaniem obiema rękami” ( do dziś widocznym dziś w Tybecie), połączenia rozwoju ekonomicznego z rozprawą na zasadzie separatyzmu. ( Hu Yaobang popierał rozwój ekonomiczny, lecz Hu określił to jako poważną rzecz w walce przeciwko separatyzmowi.) Gdy Jonathan Mirsky ( w późniejszym czasie korespondent gazety „ Observer”) odwiedził Tybet w 1989 spotkał Hu Jintao i gdy spytał go , jak mu się podoba w nowej pracy, Hu odpowiedział, że „nie polubił wysokiego położenia Tybetu, klimatu i braku kultury”, dodając, że jego rodzina nie zamierzała dołączyć do niego w Tybecie. Mirsky był wyraźnie zaskoczony słysząc Hu przekazującego tak negatywne spojrzenie zachodniemu dziennikarzowi. Hu okazywał swoją nieodłączną nieufność do Tybetańczyków, mówiąc Mirskiemu, gdy ten spytał go, czy zaprzyjaźnił się z jakimś Tybetańczykiem, iż obawiał się, że żaden Tybetańczyk by mu nie pomógł w razie gdyby w Lhasie wybuchłyby znów zamieszki. ( Fundacja Jamestown China Brief, 2002)

W każdy nowy rok chiński Hu Jintao podróżuje... na zakurzony, niewyremontowany dziedziniec domu jego zmarłego mentora, Hu Yaobanga. „ Hu Jintao siedzi tutaj. Siedzę obok mamy.” mówi drugi syn Hu Yaobang, Hu Dehua, wskazując rząd krzeseł pod ogromnym portretem jego drobnego ojca, wymachując papierosem. Na pierwszy rzut oka obecny i poprzedni Szefowie Partii Komunistycznej mają trochę wspólnego poza zbieżnością rodzinnych imion i ścieżkami kariery. Hu Jintao jest co nieco sztywny, nieprzenikliwy i konserwatywny tak jak Hu Yaobang był niepohamowanym, zajmującym i nieskruszonym liberałem. ( John Garnaut, Sydney Morning Herald, 29 maja 2010).
 

*Konflikt w rządzie spowodowany konsensusem na najwyższym szczeblu [ żeby uniknąć stylu dyktatury Mao/ Deng] oraz „ Lekcja Zhao Ziyang”, tj. pilna potrzeba kierownictwa w celu uniknięcia publicznych wystąpień niezgody. „ Ale ten konsensus kierownictwa wydaje się być coraz bardziej nienaturalny w społeczeństwie zmieniającym się tak szybko jak Chiny i zachęca przewodniczących raczej do „spychania spraw jak puszki z ulicy” niż konfrontowania drażliwych dylematów politycznych.” ( Murray Scot Tanner, Brookings 2007)

*Presja reform politycznych ze strony dwóch grup wybitnych: „ publiczni intelektualiści” (emerytowani urzędnicy i nauczyciele- seniorzy akademiccy), które mają więcej wolności by się wypowiedzieć, i dzieci generacji myślicieli odpowiedzialnych za ferment intelektualny w późnych latach 80- tych XX wieku, w szczególności Hu Deping, syna Hu Yaobanga. ( Willy Lam, Asia Times, 2009)

*Niezgodność wewnętrzna wobec tego czy Partia powinna kontynuować „ politykę w starym stylu”- jest silnie uderzająca przeciwko domniemanym wrogom wewnętrznym, organizującym okazałe kampanie masowe i wygłaszającym przybranie nowego trybu rządów cichych z utalentowanymi administratorami, którzy sprawnie wykonują swoją pracę. ( Russel Leigh Moses, Wall Street Journal, maj 2010)